Wanneer je het medicijn van Betovering hervindt, dan open je weer de ervaring van het mysterie.
De Natuur heeft voor de meeste mensen haar mysterie verloren, ze is dan een openluchtsporthal geworden. Of een ruimte voor ‘een retreat’ om tijdelijk de drukte van het alledaagse te ontvluchten. Of de Natuur is een onderwerp van spiegeling geworden voor je eigen leven, een projectietechniek voor coaches, een zelfhulprondje door het bos. Hoe zou het zijn als je het inherente medicijn van Betovering weer zou toelaten in je beeld van de werkelijkheid? Het bankje in de Hoekenbrink laat mijn blik fijn in de verte rusten. Deze betoverende ochtend is het er stil en mysterieus.
Vertrekpunt
Zelf beleef ik het Natuurlijke leven als een Voedende Bodem voor mijn ziel. Tijdens mijn meerdaagse wandelingen ervaar ik hoe de Natuur als een wijze Elder een beetje buiten de moderne wereld staat en tegelijkertijd er alles van weet om mij, ondanks dat moderne leven, het mysterie te laten ondergaan.
Ik weet inmiddels dat het mysterie nooit is weggeweest, sterker nog, als klein meisje is het altijd mijn Vertrekpunt geweest. Het mysterie van alle levende wezens, maar ook van de rotsen waar je heerlijk op kon boulderen, ze waren allemaal levend voor mij. Als een familie lagen ze in de wei bij Les Plans-sur-Bex.
Onze dissociatie van het mysterie van de Natuur is veel meer een cultureel dan een persoonlijk verschijnsel. Onze cultuur kent geen betovering meer.
Dunne grenzen
Wanneer we verlangen naar iets dat betoverd en mysterieus is, dan reikhalzen we naar de spirit van het land. Het land laat zich dan kennen als een dragende kom. Die kan gemaakt zijn van bosranden, valleien of kammen bijvoorbeeld. Zoals hier, door een omsluitende bosrand en een deken van mist. Deze voedende kom laat je dragen wat van jou is. Meer niet.
Ik kan zo het mysterie van dit gebied verinnerlijken en de grens tussen mijn binnenwereld en wat buiten mij is, wordt dun. Op dat Moment is dit een plek waar ik mijzelf kan ontmoeten, dat is het medicijn van Betovering.
In de gaten van de Stilte kan de wind ons dan roepen.
Daarom zit ik hier zo graag.