Misschien lag het wel aan het weer. Dat hij zo in zichzelf gekeerd leek. Niet in gedachten, maar helemaal naar binnen kijken. In een veel te dikke jas voor deze temperaturen sjokt hij mijn kant op. Ik kan niet anders
Routines en gewoontes


Misschien lag het wel aan het weer. Dat hij zo in zichzelf gekeerd leek. Niet in gedachten, maar helemaal naar binnen kijken. In een veel te dikke jas voor deze temperaturen sjokt hij mijn kant op. Ik kan niet anders

Loslaten zover het oog reikt.Van knalrood naar bruin, van herfst naar winter.Verder reizen nu, met minder ballast.Van doen naar zijn, van controle naar vertrouwenVan inspanning naar ontspanningVan identiteiten tot natuurlijk zijn.Zelfgestelde doelen worden overgave.Denkbeelden vervagen naar openheidHet seizoen wordt stil.Zonder

Wanneer je in Coronatijd zoveel beperkingen oplegt, gaat de Levenskracht er uit. Wanneer je je hond altijd strak aan de lijn houdt en nooit eens laat razen, wanneer je je kamerplant in een te kleine pot houdt, wanneer je koeien

Het deurtje gaat piepend een kiertje open,Geschrokken houd ik mijn adem in,de vliegen zwammen zoemend om mij heen.Schimmelgeur van zijn huisje omsingelt mij,paddenstoel in nat bos.Ineens zie ik het. Het is blauw, zijn laarsje.Verwonderd kan ik alleen maar zeggen:“Kaboutertje, kom

Je terugtrekken op de Intieme Schuilplek van je eigen Diepten behoedt je tegen de urgente prikkels uit de buitenwereld. Het helpt je omtoegankelijk te worden voor pure, vernieuwende krachten. Ondervind drie kentekens In je eigen Diepten ontstaat ruimtevoor introspectie. Doordat

Over de koeien heen hoor ik de ZeeWelk geweld heeft Haar omhoog gestuwd?Lagen van schelpjes en schelpdieren,Kan ik ze nog zoeken,Krakend onder mijn zware ogen?Koeien grazen langs de vloedlijnHun bellen schrikken mij wakkerIk kijk in het tijdloze verleden,De rotsen, de

Verlangen Wat me opvalt, is dat we zo naar de Natuur verlangen. Ik ook! Waarom is dat? Wat me verder opviel, is dat de indigenous nations dat verlangen niet op die manier hebben als zoals wij. Zo ontmoette ik een

Soms begrijp ik dingen pas veel later opnieuw. Waarom het zo moeilijk is om de Aarde te voelen.Jaren geleden ontmoette ik een Maori Vrouw. In een droom had ik haar gezien, een voorouder van de Maori.Op een dag loop ik

Slechts een klein muurtje klauteren we over, langs een smal paadje en plotseling staan we er dan. De wind valt weg. Weg van de toeristendrukte kiezen we deze kleine doorgang. Mijn voeten zakken zachtjes in het mos van de lavastenen.

Ofschoon het pad duidelijk is,De te nemen passage helder,Aarzel ik.Het platgetreden spoor is niet verkieslijk,De gevolgen van gedachteloos doorgaanZijn in perspectief zichtbaar.Het trucje HOE over afschrikkend draad te klimmen,Springt vrolijk en ondeugend in mijn herinnering.Een moment vrij en spoorloos zijn.Jeugdig