Take the Journey, naar de Noord- en Westkust van Jutland. ‘Land van het Licht’, waar de Oostzee en de Noordzee elkaar ontmoeten. Land met de lange kustlijn, van de windmolens en vuurtorens, van de oneindige graanvelden en talloze prehistorische megalieten.
Mijmerend op een bankje en kijkend naar het oeroude, paradijselijke landschap met Jeneverbessen dringt zich een inzicht op: Onthouden wat vergeten is. We hebben een oude cultuur, een traditie, een oude gemeenschap. Waarin Kennis en Wijsheid geborgen is. Laten we
Illusie en focus, dat is waar mijn Reisgenoot vandaag tijdens een Natuurbeleveniswandeling over wil spreken. Zij reageert op de nieuwsbrief van 8 juni: ‘De wereld bestaat alleen in de verbeelding’. Wat haar fascineert is de vraag die ik daarin opwerp:
Hoe kunnen we het Pad van de vrouwelijke Krijger bewandelen? Hoe kunnen we dansen met de krachten van de Natuur? Met de Lijnen van energie in het land en onze gemeenschap? Met intuïtie ipv met wilskracht of persoonlijke kracht? We
Uitkijkend over het water laat ik woorden verschijnen voor een groep vrouwen van een groot internationaal bedrijf. Het zijn vrouwen in de Overgang, die de overgang in hun bedrijf begeleiden. Vrouwen met de Wijsheid van de Overgang dienen een plek
Uren heb ik hier zitten kijken, ervaren, mij mee laten nemen. De Oceanen spreken boekdelen. Op het uiterste noordpunt van Cape Te Reigna van het Noordereiland van Nieuw Zeeland. Heilige grond voor de Maori. Rond de kust ontmoeten de Tasman
Het Heilige Midden Waterig, deinend door de bochten, vormloos, net uit de diepe slaap. Uit de peilloze diepte van de onbegrensde Ruimte, Wakker gekust. Dwalend nu door de mist, onbestemd nog, uit de tijd. In een eindeloos wiegen van Pure
In mijn beschaving mis ik In mijn beschaving mis ikde heiligheid van de Natuur.Authentieke heiligheid.Mijn beschaving is de getemde Natuurvan stad en park, so manucured.Wie kent nog een heilige plaatsdie veel heiliger is danalle kathedralen van Europa? In mijn beschaving
Toeval en synchroniciteit bracht mij na jaren weer naar het labyrint, dat ik in 2010 samen met de tuinmannen aanlegde in de tuin van Conferentiecentrum Samaya in Werkhoven. Twee jonge vrouwen nodigden mij uit op hun werkretraite om samen met
Onze kunstmatige technologie is almaar dwingender. Het wringt zich met zijn modellen als heilige graal haast onstuitbaar tussen ons en de Natuur. Als oplossing voor de Natuur isoleert technologie ons steeds verder van de Natuur, van elkaar en van onszelf.