Als je de gave hebt om niets als vanzelfsprekendheid aan te nemen, zelfs als dat objectief gezien best zou kunnen, is opeens alles een Avontuur.
Het Pluismeer ligt er op deze zonnige winterdag spiegelHelder bij. De blauwe lucht en water zijn één. Blauw luchtwater. Hier even zitten en mijn blik laten rusten op het eilandje. Magische, levendige plek. Zo niet vanzelfsprekend voor mij, die magie.
Liever luisteren? Klik hier
Vroege Merels
Wanneer ik vanmorgen in de schemering op pad ga, hoor ik de eerste Merel weer. Ik blijf even staan. Wat een opluchting en gelukzaligheid stroomt er door mij heen. Ik weet het, er is een vanzelfsprekendheid, dat ik ze weer ga horen. Het seizoen verandert immers naar meer licht. En toch kan ik er zo van vollopen. Juist omdat ik vanzelfsprekendheid wat heb verbannen. Het is een komen en gaan van dierbaren in de vogelwereld. Meegaan op die Natuurlijke golf maakt mij gelukkig.
Avontuur
Mijn volgende gedachte is, dat wanneer je vanzelfsprekendheid eenmaal te boven komt, dat ik meer kan genieten van de dingen, intenser, alsof ze er morgen niet meer zijn. Het lijkt wel zo’n veilig gevoel te geven, die vanzelfsprekendheid, maar tegelijkertijd neemt het alle magie en verrassing uit je leven. Met de ‘onveiligheid’ toelaten, ontstaat óók het Avontuur.
Eindigheid
Natuurlijk heb ik op de achtergrond de gedachte dat ik weet dat alles eindig is. Alles stroomt, alles gaat voorbij. Dat is juist een troostrijke gedachte, deze vanzelfsprekendheid. Ik ervaar er een samenhang in van afscheid nemen en verwelkomen. Die beweging, die seizoenen van welkom en afscheid, ervaar ik als levensondersteunend. Er ontstaat voortdurend Ruimte, waar nieuwe levendigheid in kan ontstaan. ‘Loslaten’ krijgt zo een heel andere vanzelfsprekendheid. Het bestaat tegelijkertijd met welkom. Op dat raakvlak zitten Doorgangen naar Ruimte.
Ik denk dat we onze veranderingen kunnen versnellen door vanzelfsprekendheid niet zo’n vat op je te laten krijgen
Veranderingen
Wanneer je je verzet tegen veranderingen, heb je zéker een sterk wapen aan vanzelfsprekendheid. Het maakt je leven voorspelbaar, hanteerbaar en minder ingewikkeld. We doen het altijd zo. Rituelen en tradities kunnen daarin vastlopen en verstollen. De vraag ‘waarom doen we dit zo?’ stel je dan liever niet.
Wellicht is het ook zo, dat alle voorstellen om het anders te doen, onbewust langs de lat van vanzelfsprekendheid worden gelegd. Dat je dat dan je ‘buikgevoel’ noemt.
Versnellen
Tegelijkertijd is de wereld om ons heen enorm aan het versnellen. Op alle lagen. We houden dit Natuurlijke verschijnsel niet tegen. Wanneer je door de bril van ‘versnellen’ zou kijken, is het minder ingewikkeld. Je ziet de seizoenen van afscheid en welkom dan in hoog tempo aan je voorbij trekken. Je kunt ervaren hoe de Ruimte ontstaat in dit ritme.
Het tempo is onvoorstelbaar en gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Magisch is het. Het prikkelt en geeft energie!
Ik denk dat we onze veranderingen kunnen versnellen door vanzelfsprekendheid niet zo’n vat op je te laten krijgen. Let’s do it!
Liever luisteren? Klik hier.