Een pareltje is het. Het beekdal van de Heelsumse Beek meandert noord-zuid tussen Wolfheze en Heelsum. Struinend vind ik er de Oude Moeder.
De smalle paadjes slingeren door magische bossen vol leven langs de smalle waterloop. De zon is heerlijk, er is nauwelijks wind en de Natuur staat wagenwijd open om er binnen te gaan. Stroomopwaarts voert het pad langs de Wodanseiken (lees&kijk meer). Dromerig door het heerlijke weer, de prachtige Bomen langs de route en het rustgevende weggetje is het niet moeilijk om de wondere wereld van deze oude Bomen binnen te gaan. Diep zakken in de Aanwezigheid van de Natuur. Door eenvoudigweg zelf aanwezig te zijn, zonder intentie, of wat dan ook. Kalm, open en Helder.
Liever luisteren? Klik hier
Stel je eens je oude Moeder voor,
Van wie niemand meer de leeftijd weet,
omdat Haar kinderen en kindskinderen de tel zijn kwijtgeraakt.Deels doordat ze Haar verjaardag niet meer weten,
maar hoofdzakelijk door de Vanzelfsprekendheid van Haar Aanwezigheid.Wellicht weten ze Haar leeftijd ook niet meer,
omdat de Oude Moeder Haar eigen gangetje gaat, ongezien.
Ze volgt Haar eigen tijd en ruimte,
we herkennen Haar wereld niet meer, van de Oude Moeder.
Haar ritme is de onze niet meer.Ze groeit en bloeit in Haar eigen ritme,
laat al jaren los wat Haar hoogste Goed niet meer dient,
en ze reist ongemerkt nieuwe Avonturen in.
Avonturen waar wij met onze korte levens nog geen weet van hebben.
We beleven zulke tijden hooguit alleen in onze verbeelding.Omdat we zoveel van Haar zijn vergeten en verloren,
zoveel niet opmerken en begrijpen,
maken we zelf onze beelden over Haar.
Dat ze zou lijden, dat ze onder druk staat,
dat ze heling behoeft, dat we schuld hebben.
Dat we Haar in godsnaam moeten redden.Maar wanneer je in de spiegelende waterlopen kijkt,
zie je dat je dat zelf bent: jij bent degene die lijdt,
aan tekort, aan losgezongen zijn van de Oude Moeder,
aan het afwijzen van Haar Dragende Kracht.
Jij bent degene die de relatie heeft verwaarloosd,
je hebt jezelf te redden.En ach, al die pijnlijke beelden over de Oude Moeder,
ze zijn menselijk, al te menselijk.
Haar overvloed en veerkracht, ze kennen geen grenzen.
Alleen maar vrijelijk geven en laten opbloeien en floreren,
zachtjes laten minder gaan en terug ontvangen wanneer het tijd is.In de Diepte, in de Diepe Stilte van jezelf,
wanneer je dat ten langen leste toestaat,
wacht de Oude Moeder
om de relatie met ons te herstellen.
Ze is nooit weggeweest.
We hebben Goud in handen.
Liever luisteren? Klik hier
